მედიის ადვოკატირების კოალიცია ეხმიანება ქვეყანაში მედიის თავისუფლებისა და უსაფრთხოების გარემოს განგრძობად და სისტემურ გაუარესებას, რომელიც ბოლო დღეებში განვითარებულმა მოვლენებმა კიდევ უფრო თვალსაჩინო გახადა. ეს ფაქტები არ არის იზოლირებული შემთხვევები. ისინი წარმოადგენენ თანმიმდევრული პოლიტიკის ნაწილს, რომლის შედეგადაც დამოუკიდებელი მედია „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების პირობებში, სულ უფრო მეტად ხდება ზეწოლის, დისკრედიტაციისა და ინსტიტუციური შეზღუდვების სამიზნე.
სოფელ წკერეში განვითარებული მოვლენები განსაკუთრებით მკაფიოდ ასახავს ჟურნალისტური საქმიანობისთვის შექმნილ საფრთხეებს. გამოცემა „მთის ამბების“ გადამღებ ჯგუფს პროფესიული მოვალეობის შესრულებისას ხელი უკანონოდ შეუშალეს – მათ დაემუქრნენ ძალადობითა და სიცოცხლის მოსპობით და აიძულეს, გადაღება შეეწყვიტათ და ტერიტორია დაეტოვებინათ. ამ პროცესში ჩართული იყვნენ მშენებლობაზე მომუშავე ჩინური კომპანიის წარმომადგენლები, ზედამხედველები და საავტომობილო გზების დეპარტამენტის წარმომადგენლები, რომლებმაც ნეშტების ძიების შეჩერება და ჟურნალისტებისთვის მუშაობის აკრძალვა პირობად დააყენეს, რის შემდეგაც ადგილზე ერთ-ერთი ადგილობრივი პირიც დაუპირისპირეს ჟურნალისტებს. ეს არის მედიის საქმიანობის უხეში დარღვევა.
“ქართული ოცნების” მაღალი თანამდებობის პირების მიერ მიერ დამოუკიდებელი მედიის მიმართ გაკეთებული განცხადებები ქმნის მტრულ გარემოს. პარლამენტის თავმჯდომარემ შალვა პაპუაშვილი საჯაროდ დაასახელა – რადიო თავისუფლება, ტაბულა, ნეტგაზეთი და პუბლიკა – როგორც „უცხოური დაფინანსების მქონე პროპაგანდისტული ჯგუფები“. პაპუაშვილის განცხადებით, “ქართული ოცნება” აკვირდება, თუ როგორ აშუქებენ მედიასაშუალებები საპატრიარქოში მიმდინარე მოვლენებს. მან ეს გაშუქება შეაფასა, როგორც „გარე ჩარევის მცდელობა“. აღნიშნული მუქარანარევი რიტორიკა მიზანმიმართულად ასუსტებს ნდობას მედიის მიმართ და ქმნის საფუძველს მათი საქმიანობის შემდგომი შეზღუდვისთვის.
განსაკუთრებით საგანგაშოა, რომ ჟურნალისტებს, მიუხედავად იმისა, რომ საბოლოოდ სამართლებრივი დევნა შეწყდა, მაინც უწევთ საკუთარი პროფესიული სტატუსისა და საქმიანობის დამტკიცება სასამართლოში. „ტაბულას“ ჟურნალისტის მარიამ კუპრავას და „ნეტგაზეთის“ ჟურნალისტის მარიამ ძიძარია საქმეები სწორედ ამას ადასტურებს — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი პროფესიულ მოვალეობას ასრულებდნენ და იდენტიფიცირებულნი იყვნენ როგორც ჟურნალისტები, მათ წინააღმდეგ დაიწყო ადმინისტრაციული წარმოება. მსგავსი პრაქტიკა, თუნდაც საქმეების შეწყვეტის პირობებში, წარმოადგენს ზეწოლის ფორმას და ქმნის საშიშ პრეცედენტს, რომელიც მომავალში ჟურნალისტების საქმიანობას საფრთხის ქვეშ აყენებს. ანალოგიური მიდგომა ვრცელდება სხვა მედიის წარმომადგენლებზეც, მათ შორის „მედიაჩეკერის“ ჟურნალისტ ნინია კაკაბაძე-ზე, ფოტოგრაფ გიორგი თარხნიშვილი-ზე და რადიო თავისუფლება-ის ოპერატორ ზურაბ ხიდაშელი-ზე, რაც ცხადყოფს, რომ პრობლემა სისტემურ ხასიათს ატარებს და მიზნად ისახავს ჟურნალისტური საქმიანობის შეზღუდვას.
ამავე კონტექსტში უნდა განვიხილოთ კომუნიკაციების კომისიის მიერ კრიტიკული მაუწყებლების – ფორმულა და TV პირველი – წინააღმდეგ დაწყებული სამართლებრივი პროცესები, რომლებიც ეფუძნება შინაარსობრივ შეფასებებს და რეალურად წარმოადგენს სარედაქციო დამოუკიდებლობაში ჩარევის მექანიზმს. აღნიშნული პრაქტიკა ქმნის სერიოზულ საფრთხეს, რომ რეგულაცია გამოყენებული იქნება დამოუკიდებელი მედიის წინააღმდეგ და კიდევ უფრო გაართულებს მათ ფუნქციონირებას.
მედიის წარმომადგენლების მიმართ სამართლებრივი დევნის კონტექსტში განსაკუთრებით საგანგაშოა მზია ამაღლობელის საქმე – მედიის დამფუძნებელისა და მენეჯერის, რომელიც უკვე ერთ წელზე მეტია პატიმრობაში იმყოფება და რომელსაც, მათ შორის, მიენიჭა სახაროვის პრემია. მიუხედავად მისი საქმის გარემოებებისა და დადებითი შეფასებებისა, მას უარი ეთქვა ვადამდე გათავისუფლებაზე, რაც კიდევ ერთხელ აჩენს კითხვებს სამართლებრივი პროცესების სამართლიანობასა და პროპორციულობაზე. ეს შემთხვევა ნათლად აჩვენებს, რომ სამართლებრივი მექანიზმები გამოიყენება კრიტიკული ხმების დასასჯელად და დასაშინებლად.
“ქართული ოცნების” ხელისუფლების პირობებში დამოკიდებელი მედიას კრიტიკულ და საშიშ გარემოში უწევს მუშაობა. ამ ფონზე განსაკუთრებით სიმბოლურია, რომ ბიძინა ივანიშვილი შარშან „მედიის მტაცებელთა“ სიაში შეიყვანა საერთაშორისო ორგანიზაციამ “რეპორტიორები საზღვრებს გარეშე” – ეს შეფასება ნათლად ასახავს იმ კრიზისს, რომელშიც საქართველოს მედია გარემო იმყოფება.
მედიის ადვოკატირების კოალიცია სრულ სოლიდარობას უცხადებს ყველა დამოუკიდებელ მედიასაშუალებასა და ჟურნალისტს, რომლებიც ყოველდღიურად, მზარდი ზეწოლის, მუქარისა და ინსტიტუციური წნეხის პირობებში აგრძელებენ საზოგადოების ინფორმირებას. მათი საქმიანობა წარმოადგენს დემოკრატიული საზოგადოების ერთ-ერთ ფუნდამენტს, რომლის დაცვა დღეს საქართველოში კრიტიკულ მნიშვნელობას იძენს.
